Ons eigen Pippi Langkous huisje

Keihard begon ik te huilen toen ik die mevrouw van de woningbouwvereniging aan de telefoon had.
Twee weken van slapeloze nachten en intense spanning kwamen in één klap tot ontlading.

Voor haar betekende het waarschijnlijk dat ze weer een taak van haar dagelijkse lijstje kon afvinken.
Voor mij betekende het zoveel meer.

Praktisch gezien: ik kreeg een woning toegewezen.
De kinderen kunnen in hun vertrouwde omgeving blijven wonen, zelfs op loopafstand van hun huidige huis.

Emotioneel gezien betekende het alles.

De toekenning van deze woning staat voor een nieuw begin.
Maar ook voor een afscheid.

Afscheid van een periode vol spanning en verdriet, maar óók van voorspelbaarheid en controle.
Wat ervoor in de plaats komt is onzekerheid.

Geen controle. Afhankelijk zijn van anderen. Dingen moeten regelen, voor elkaar zien te krijgen.
(En ja, ik kom er nu pas achter hoe dol ik eigenlijk ben op controle.)

12 januari ging ik er een midweekje tussenuit met de hond.
Al een tijdje voelde ik dat ik afstand moest nemen van de situatie thuis.

Even weg. Naar een huisje in het bos. Schrijven, lezen, wandelen en tot rust komen.

Dat was de intentie.

Op de tweede dag kreeg ik een melding via de app van Klik voor Wonen.
Ik reageer al lange tijd op elke woning in het dorp. Bij de laatste woning stond ik niet slecht, maar er waren nog genoeg mensen vóór mij aan de beurt.

Ze vroegen me te reageren omdat ik een potentiële kandidaat was.

Mijn hart begon te bonzen. De zenuwen schoten omhoog. Alle mogelijke scenario’s raasden door mijn hoofd.
Zou het echt?

Vanaf dat moment kwam er van mijn rustige midweek niets meer terecht.
Ik sliep niet meer. Mijn brein kreeg ik niet stil.

Doei Eckhart Tolle, met je kracht van het NU.

Urenlang zei ik ’s nachts tegen mezelf:
"Marga, je kunt hier NU niets mee. Je ligt NU in bed. Voel de dekens over je lijf en ga slapen".

Tevergeefs.

Als ik al even sliep, werd ik wakker van gedachten als:
"Je kunt nog geen doos optillen, hoe moet jij in hemelsnaam verhuizen?"
Of: "En hoe moet dat dan met Ziggo?"

Het innerlijke werk dat ik de afgelopen jaren heb gedaan heeft me ontzettend veel gebracht. Ik heb al zoveel onzekerheden en moeilijke situaties doorstaan.
Maar tegen deze onzekerheid bleek geen innerlijk werk bestand.

Mijn zenuwstelsel sloeg volledig op hol.

Daar zat ik dan. In een huisje in het bos. Om tot rust te komen.

Ik had tot vrijdagavond om te gaan kijken en te reageren. Dat zou dan maar meteen moeten zodra ik terug was in het dorp. Eerder naar huis gaan was geen optie voor me.

Daarna begon het grote wachten. Gegevens aanleveren. Afwachten of de woningbouwvereniging akkoord zou gaan.

Twee weken. Twee weken waarin ik meerdere keren tegen een zenuwinzinking aan zat.
Totdat dat verlossende telefoontje kwam.

En nu?
Nu slaap ik nog steeds niet.

Gisteren lag ik op mijn yogamatje. Uiterlijk waarschijnlijk helemaal zen.
En ineens vraagt mijn brein zich af of er wel licht in de schuur zit aangesloten.
Serieus?

Ondanks alles wat ik in mijn leven al heb meegemaakt, heb ik nog nooit zoveel beren op de weg gezien. En ik krijg ze niet verjaagd.

"Marga, leven vanuit vertrouwen. Niet vanuit angst"

Soms lukt het even. Met een podcast of een hoofdstuk uit een boek.
Maar elk onbewust moment wordt binnen een nanoseconde gevuld met angstige en onzekere gedachten.

En toch… naast al deze onzekerheid voel ik ook enorme dankbaarheid.

Dankbaar dat de kinderen in hun eigen dorp kunnen blijven.
Dankbaar voor de mensen om me heen die me onvoorwaardelijk steunen en helpen.

De mensen die me kennen weten hoe moeilijk ik het vind om hulp te vragen. Ik doe het liefst alles ‘zelluf’.
Maar zonder hulp gaat dit niet lukken.
Praktisch niet want ik ben geen klusser.
Fysiek niet want mijn lichaam kan het niet.
Emotioneel niet want  mijn emmertje loopt langzaam over.

Ondanks alles kijk ik er ook enorm naar uit om opnieuw te beginnen.
Om van ons huisje een warme, veilige en gezellige plek te maken.

Stijn zei:“Als het maar geen spirituele Boeddha-tempel wordt nu jij alles zelf mag bepalen.”

Bram vindt vooral dat er ergens een dartbord moet komen.

En Noor… Noor is mijn persoonlijke interieurstyliste. Eentje die ervoor zorgt dat ik, als ik niet oplet, binnen no time mijn hele budget erdoorheen jaag.

Toen we vorig jaar de kinderen vertelden over de relatiebreuk, gingen Noor en ik shoppen.
Tussen het verdriet door zag zij ook al mogelijkheden voor het stylen van een nieuw huis. 

Die middag zag ze een spuuglelijke roze vissenkaraf.
"Mama, die moet je kopen voor in je nieuwe huisje straks".

Ik hoefde dat ding niet per se. En er was toen nog helemaal geen zicht op een huis.
"Jawel, zei ze. Die staat voor een nieuw begin. Dan denk je altijd aan dit moment".

Uiteraard liet ik me overtuigen.

En nu krijgt die lelijke roze vissenkaraf een prominente plek in ons huis.
Omdat hij me herinnert aan haar wijsheid.

Ik zei al een paar keer dat we ons eigen Pippi Langkous huisje gaan maken.
Een vrolijk, kleurrijk huis waar je blij van wordt als je binnenstapt.
Geen huis dat ingericht is volgens de laatste modetrends. Wel waarin keuzes gemaakt zijn vanuit ons hart.
Een huis waarin geleefd mag worden. Waar nieuwe herinneringen ontstaan.

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan"