Een jaarwisseling in rood ondergoed en met witte druiven

Het zou een heel andere jaarwisseling worden dan de voorgaande jaren.
Maar gek genoeg zag ik er helemaal niet tegenop, sterker nog, ik keek er zelfs naar uit.

Stijn trekt inmiddels zijn eigen plan. Noor ook, al moest ik voor haar nog wel even übertje spelen die avond en nacht.

Een vriendin werd op 1 januari 60 en gaf een knalfeest. Deze optie viel voor mij meteen al af omdat mijn  lijf met lege batterij dat sowieso niet trekt. Bram en ik waren ook uitgenodigd bij superlieve vrienden. Heel gezellig, maar toch zei iets in mij dat ik dit jaar het nieuwe jaar op een andere manier wilde beginnen.

Daarnaast had ik Nala natuurlijk ook gewoon. Nala is een labrador uit de werklijn, oorspronkelijk gefokt voor de jacht. Maar ik heb werkelijk nog nooit zo’n angstige hond meegemaakt. Als je in de keuken per ongeluk twee pannen iets te hard tegen elkaar laat klappen, kruipt ze al weg. Je kunt je dus vast voorstellen wat vuurwerk met haar doet. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht haar deze avond alleen te laten.

De keuze was dus snel gemaakt: ik bleef sowieso thuis.

Toen ik mijn vriendin uit Rotterdam aan de telefoon had, stelde ze voor om naar mij toe te komen. Alles in mij zei meteen: ja.

Bram vond het lastig en wist niet goed wat hij moest doen. Uiteindelijk ging hij toch naar die lieve vrienden waar we oorspronkelijk samen voor waren uitgenodigd. Hij besloot dat het voor hem gezelliger was om met zijn eigen vrienden de jaarwisseling te vieren dan met twee ouwe taarten thuis.

Op 30 december belden mijn vriendin en ik nog even om wat af te stemmen. Opeens zei ze:

“Heb je rood ondergoed? Want dat moet je morgen aan.”
“Huh?”
“Ja, dat brengt geluk. Doe nou maar gewoon.”

Ik natuurlijk meteen googelen. Het dragen van rode lingerie tijdens de jaarwisseling blijkt een bijgeloof en traditie te zijn. Vooral in Zuid-Europa en Zuid-Amerika. Men gelooft dat het geluk, passie, liefde en voorspoed aantrekt in het nieuwe jaar.

Rood staat voor liefde en aantrekkingskracht en symboliseert levensenergie en kracht.
Je snapt: mijn rode setje lag meteen klaar voor de volgende dag.

Toen ze binnenkwam had ze, naast oliebollen, ook witte druiven en witte kaarsen bij zich. Ze vertelde dat we om klokslag twaalf uur,  binnen één minuut allebei twaalf witte druiven moesten opeten. Blijkbaar een bekende Spaanse traditie: elke druif staat voor geluk in één van de twaalf maanden van het nieuwe jaar. Als je ze binnen die minuut naar binnen werkt, zou geluk, voorspoed en gezondheid gegarandeerd zijn.

Onze intenties voor het komende jaar,  die we eerst zouden opschrijven, zouden we daarna in de vlam van een witte kaars verbranden. Om ze los te laten en er spirituele kracht aan mee te geven.

De avond kon beginnen.

Mijn vriendin neemt geen blad voor de mond, is direct en vermijdt geen enkel onderwerp. Nadat de kinderen weg waren en we voorzien waren van een drankje en een goedgevulde borrelplank, zorgde de terugblik op 2025 ervoor dat mijn tranen even vloeiden. Dat was oké. Het mocht er zijn en we bleven er ook niet in hangen.

We waren van plan om nog even naar de oudejaarsconference van Peter Pannenkoek te kijken (iets wat ik werkelijk nog nooit eerder had gedaan), maar de tijd vloog voorbij. Voor we het wisten was het bijna twaalf uur.

Dus snel: twee bakjes met twaalf witte druiven klaarzetten.

We zaten op tijd in ons rode ondergoed, met kleren erover natuurlijk,  en ons bakje witte druiven onder de tafel.

Om klokslag twaalf uur probeerden we ze zo snel mogelijk naar binnen te werken. Hoestend en proestend, omdat bij ons allebei de velletjes in onze keel bleven hangen. We hadden daar onder die tafel net zo goed kunnen stikken. Door de druiven én van het lachen.
Toen het eindelijk gelukt was, gaven we elkaar een dikke knuffel en probeerden we elkaar overeind te hijsen. Dat opstaan ging namelijk allesbehalve soepel.

Na nog een oliebol schreven we onze intenties voor 2026 op. Die lieten we vervolgens onder de afzuigkap in een witte kaars verbranden.
Als het nu niet goed komt dit jaar, dan weet ik het ook niet meer.

Op 1 januari vertelden we de kinderen hoe onze avond was geweest. Ze moesten lachen om onze vreemde acties. Daarna zei mijn vriendin tegen mijn kinderen:
“En ik ga jullie moeder op Tinder gooien, want het wordt wel eens tijd dat ze weer een beetje leeft.”

Noors grootste nachtmerrie. En eerlijk gezegd die van mij ook.
Maar hoe heerlijk is het om een vriendin te hebben die geen enkel onderwerp vermijdt en alles lichter en luchtiger maakt. Voor mij, maar ook voor de kinderen.

In december van dit jaar laat ik jullie weten of het de moeite waard is om in rood ondergoed om twaalf uur ’s nachts witte druiven naar binnen te werken.

Voor mezelf wens ik een lichter jaar dan de voorgaande.

Ik ben 2026 in ieder geval emotioneel lichter gestart dan ik 2025 heb afgesloten.

Voor iedereen wens ik een jaar waarin de dingen op je pad mogen komen die je nodig hebt. ❤️❤️