Groene sneeuw en leren ontvangen

De afgelopen maanden zag ik groene sneeuw en leerde ik, misschien wel voor het eerst echt, hoe het is om te ontvangen.

Het was even stil hier.

De afgelopen maanden heb ik groene sneeuw gezien.
Dat betekent simpelweg: het ging niet goed met me.

Mentaal, fysiek en emotioneel liep alles door elkaar. Waar ik normaal mijn dagen zorgvuldig doseer, voelde het nu alsof ik al begon met een tekort aan alles. 

Nachten zonder echte slaap.
Ochtenden waarop ik huilend en trillend opstond.

Tot ik mijn trots opzij zette en de huisarts belde.

Ik vond dat ik het zelf moest oplossen. Met rust, ademhalingsoefeningen en meditatie. Ik geloofde echt dat dat genoeg moest zijn.
Maar soms is het dat niet. 

Ik kreeg voor een aantal dagen medicatie en voor het eerst in lange tijd sliep ik weer eens. 
Ik wist niet waar ik was en voelde me weer even mens.

Het heeft me echt door de heftigste piek heen geholpen en inmiddels heb ik het gelukkig niet meer nodig.

Nu zit ik hier. In mijn eigen woonkamer en aan mijn fijne eettafel.
En het voelt zo goed, zo thuis. 

Dit huisje is door hele lieve mensen met net zoveel liefde opgeknapt.

Terwijl ik vastliep, stonden anderen voor me klaar.
Er werd geschilderd, gesjouwd, ontworpen, geregeld. Ik hoefde vaak niet meer te doen dan kleuren kiezen en spullen kopen. 

Het is onmogelijk om het gevoel van dankbaarheid dat dit met zich meebrengt te omschrijven.
Maar tegelijkertijd was het voor mij ook heel ongemakkelijk.

Want terwijl ik in het ziekenhuis lag, waren anderen bezig om mijn huis tot een thuis te maken.

Loslaten werd het thema van de afgelopen maanden.

Loslaten van controle.
Van het idee dat ik alles zelf moet doen.
En misschien wel het moeilijkste: leren ontvangen.

Accepteren dat mensen er voor me zijn, zonder dat daar iets tegenover hoeft te staan.

Het is ook onmogelijk voor mij om het zelfde voor hen terug te doen. 

Langzaam lukte het accepteren steeds beter.
Ik was in staat om te voelen wat er al die tijd óók was: warmte, liefde en verbondenheid.

Ik ben rijk. Echt heel rijk met zoveel fijne mensen om me heen. 

En nu is mijn huis bijna klaar.

Alles klopt. Het is knus, warm en ik voel me er zo ontzettend fijn.
Beslissingen nam ik vaak snel, omdat ik de energie niet had om er lang over na te denken. En ondanks dat heeft het precies zo uitgepakt zoals ik vooraf hoopte. 

Ik slaap weer.
Voor mijn doen zelfs heel goed.

De periode van groene sneeuw ligt achter me.

Ik mag gaan landen.
De grootste onrust is voorbij.

En vanuit rust, dankbaarheid en vertrouwen begin ik aan mijn nieuwe hoofdstuk.